Hmm czemu taki temat jako pierwszy wpis? Sam nie wiem.

Będąc "mniejszym", a więc gdy chodziłem jeszcze do podstawówki, gimnazjum, liceum, chciałem wyjechać z mojego rodzinnego miasta jak najdalej. Gdzieś tam daleko poszukiwałem szczęścia. Myślę, że nie byłem osamotniony w swoich rozważaniach, ponieważ inni znajomi mówili i myśleli podobnie. Przyszedł dzień, w którym przyszło mi wyjechać do Łodzi na studia. Nagle, zmienił się mój punkt widzenia. Pierwsza myśl "kiedy wrócę do domu?", nie nastawiała mnie optymistycznie do nowego miejsca. Po wyjeździe wszystkiego czego pragnąłem to wrócić do rodzinnego miasta, do rodziny, znajomych, do miejsca gdzie się wychowałem. Wiadomo, że z czasem się przyzwyczaiłem do pustej i szarej Łodzi, poznałem nowych znajomych itd. Studiuję już tam półtora roku, lecz nadal czuje pewien dyskomfort. Czemu dom rodzinny jest tak daleko? Hmm, a może to ja nie potrafię się przystosować do nowych warunków i jestem za bardzo "rodzinny"? Nie wiem, może. Wiem, że gdy przychodzi dzień wyjazdu do domu, co zdarza się jedynie gdy jest jakieś dłuższe wolne (tak jak teraz ), to rodzice czekają na mnie zawsze z otwartymi ramionami. Chyba dziwnie to brzmi, w końcu pisze to niespełna 21 latek. Może dziwnie, ale to prawda. Jakże ciężko będzie mi przychodzić kolejne rozstanie na tak długi okres czasu. Niby nie daję nic po sobie poznać, jednak tam w środku się łamię. Może jestem za miękki? Kto to wie...?